inFIO Podaj Dalej

Orzecznictwo - zastosowanie 


Orzecznictwo do celów rentowych i pozarentowych.

Cele rentowe

(informacja dotyczy orzeczeń wydawanych przez ZUS, ale w przypadku innych instytucji procedura jest podobna)

Uzyskanie orzeczenia nie jest równoznaczne z przyznaniem renty. Orzeczenie to jedynie pierwszy krok w tym kierunku.

 

Orzeczenie do celów rentowych - procedura

Wniosek do lekarza orzecznika o wydanie orzeczenia o niezdolności do pracy, które stanowi podstawę do ubiegania się o rentę, wydaje właściwa dla naszego adresu zameldowania jednostka organizacyjna ZUS. A zatem w przypadku mieszkańców powiatu konińskiego jest to ZUS w Koninie.

Taki wniosek zawiera:

  • cel wystawienia orzeczenia,
  • okoliczności, które ma ustalić lekarz,
  • historię choroby,
  • dane personalne wnioskodawcy:

          imię i nazwisko,

          datę i miejsce urodzenia,

          miejsce zamieszkania,

          PESEL i NIP,

          serię i numer dowodu osobistego (ewentualnie paszportu);

  • zaświadczenia:

          z miejsca pracy, łącznie z wywiadem zawodowym (charakterystyka rodzaju i miejsca pracy),

          stanie zdrowia - wydane przez lekarza. Dokument wystawiony nie dłużej niż na 1 miesiąc przed złożeniem wniosku o wydanie orzeczenia o niezdolności do pracy,

          dokumentacja medyczna i rentowa - wskazana przez urzędników ZUS,

          inne dokumenty potwierdzające stan zdrowia, np. poprzednie orzeczenie, karta badań profilaktycznych, zaświadczenie ze szpitala, dokumentacja rehabilitacji.

 Lekarz orzecznik może zlecić uzupełnienie dokumentacji, np. o dodatkowe badania, opinię psychologa, lekarza konsultanta.

 

 Lekarz orzecznik ZUS wydaje orzeczenie o niezdolności do pracy. Określa w nim osobę jako: 

  • całkowicie niezdolną do pracy oraz samodzielnej egzystencji - niezdolność do samodzielnej egzystencji orzekana jest wówczas, jeśli stopień naruszenia sprawności organizmu powoduje konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych;
  • całkowicie niezdolną do pracy - to osoba, która (zgodnie z brzmieniem Ustawy o emeryturach i rentach z FUS, DZ.U. 04.39.353 z późn. zmianami) utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy;
  • częściowo niezdolną do pracy - to osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność wykonywania pracy, zgodnej z poziomem posiadanych przez nią kwalifikacji.

 

Lekarz orzecznik może orzec niezdolność do pracy:

  • okresową - na okres nie dłuższy niż 5 lat - jeśli według wiedzy medycznej istnieje możliwość odzyskania zdolności do pracy;
  • trwałą - na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu.

 

Co ważne, od 1 stycznia 2005 roku niezdolność do pracy orzekana jest tylko okresowo.

 *********

Odwołanie od decyzji lekarza orzecznika

Jeśli lekarz orzecznik wyda niekorzystną decyzję ws. orzeczenia, można zgłosić protest do komisji lekarskiej ZUS. Sprzeciw zgłasza się w ZUS-ie (gdzie wcześniej złożony był wniosek) nie później niż przed upływem 14 dni od dnia otrzymania (doręczenia) orzeczenia. Komisja ma 14 dni na zapoznanie się ze sprawą, wydanie opinii i zawiadomienie o swojej decyzji zainteresowanego.

 *********

Wniosek o rentę i decyzja przyznania

Orzeczenie o niezdolności do pracy nie oznacza automatycznego przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy.

Aby uzyskać prawo do renty, wnioskodawca musi jednocześnie spełniać 3 kryteria:

  • być niezdolnym do pracy - zgodnie z przeczeniem ZUS;
  • mieć wymagany okres zatrudnienia - tzw. okresy składkowe i nieskładkowe;
  • niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia lub w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia lub nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów (Przepisu nie stosuje się do osoby, która udowodniła okres składkowy i nieskładkowy wynoszący - dla kobiet co najmniej 20 lat, a dla mężczyzn - co najmniej 25 lat; oraz jest ona całkowicie niezdolna do pracy).

 

Wówczas może być przyznana renta

  • okresowa - jeśli niezdolność do pracy jest okresowa; renta wypłacana jest tylko przez czas wskazany w decyzji organu rentowego;
  • stała - jeśli niezdolność do pracy jest trwała;
  • szkoleniowa - jeśli orzeczono celowość przekwalifikowania zawodowego, a dana osoba nie może ona pracować w dotychczasowym zawodzie. Renta szkoleniowa przysługuje przez 6 miesięcy, z możliwością przedłużenia do 30 miesięcy (jeśli jest to niezbędne w procesie zmiany zawodu).

  

 ********* 

Odwołanie od decyzji o nieprzyznaniu renty

Komisja ZUS może uznać zaskarżenie decyzji za słuszne, tzn. zmienić postanowienie lub je uchylić. Jeśli nadal uważamy decyzję ZUS za niesłuszną, możemy odwołać się do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego dla okręgu, w którym ma siedzibę oddział ZUS wydający zaskarżaną opinię.

Odwołanie wnosi się pisemnie za pośrednictwem oddziału ZUS, który wydał decyzję, w terminie 1 miesiąca od otrzymania (doręczenia) spornej opinii. Po upływie tego terminu sąd może odrzucić odwołanie. Gdy z uzasadnionych przyczyn wniesienie odwołania w wyznaczonym terminie nie było możliwe, można złożyć wniosek o przedłużenie okresu odwoławczego.

 ********* 

Inne wątpliwości

Otrzymanie zadowalającego orzeczenia od lekarza orzecznika i przyznanie renty nie oznaczają, że będziemy już zawsze otrzymywać to świadczenie. Zakład ma prawo wezwać nas w każdej chwili na badania kontrolne.

Gdy staramy się o przywrócenie renty, powinniśmy złożyć do ZUS wniosek o naliczenie do niej dodatkowych, wypracowanych w okresie zatrudnienia okresów składkowych, aby podwyższyć kwotę wypłacanego świadczenia. Jeśli tego nie zrobimy, ZUS przyzna nam kwotę, która była wypłacana przed okresem zawieszenia - ewentualnie zrewaloryzowaną.

Organ wypłacający świadczenie rentowe jest zobowiązany pisemnie powiadomić osobę uprawnioną o terminie wstrzymania wypłaty oraz o warunkach przywrócenia prawa do renty nie później niż na trzy miesiące przed ustaniem prawa do renty. Jeśli jesteśmy nadal zainteresowani pobieraniem świadczenia, musimy złożyć w oddziale ZUS, który do tej pory zajmował się naszą sprawą, wniosek o przywrócenie praw do świadczenia wraz z zaświadczeniem o stanic zdrowia wydanym przez opiekującego się nami lekarza.

Pobierając rentę, można pracować. Jeśli z wynagrodzenia za pracę dodatkowo odprowadzane są składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, osoba pobierająca świadczenie rentowe może złożyć do ZUS wniosek o zwiększenie jego kwoty. Ważne jest jednak, aby zajęcie wykonywane przez osobę, która otrzymuje rentę było adekwatne do stanu zdrowia. Informacja o podjęciu pracy przez osobę niezdolną do jej wykonywania może mieć wpływ na decyzję organu orzekającego, w sytuacji gdy osoba ta ubiega się o przedłużenie okresu niezdolności do pracy.

Przychód brutto z wynagrodzenia za pracę, przekraczający 70 proc. kwoty przeciętnego wynagrodzenia obowiązującej w danym miesiącu powoduje zmniejszenie renty, zaś przekroczenie 130 proc. tej kwoty spowoduje jej zawieszenie.

 *********   *********  *********  *********  *********  *********  *********  *********  *********

 Cele pozarentowe

Orzeczenie do celów pozarentowych - procedura

Orzeczenie do celów pozarentowych wydają powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności.

Wniosek o wydanie orzeczenia składa:

  • osoba zainteresowana,
  • przedstawiciel prawny tej osoby,
  • przedstawiciel prawny dziecka.

Wniosek o wydanie orzeczenia zawiera:

  • dane osobowe: imię i nazwisko, datę urodzenia, adres zamieszkania,
  • cel uzyskania orzeczenia (np. uzyskanie świadczeń finansowych z pomocy społecznej, posiadania uprawnień do korzystania z ulg, karty parkingowej),
  • uzasadnienie wniosku (określenie sytuacji społecznej i zawodowej, informacje o tym, czy dana osoba ubiegała się wcześniej o ustalenie niepełnosprawności i czy pobiera świadczenia z ubezpieczenia społecznego).

Dokumenty dołączane do wniosku:

  • zaświadczenie o stanie zdrowia wydane przez lekarza, pod którego opieką znajduje się wnioskodawca (może to być lekarz pierwszego kontaktu). Dokument jest ważny przez 1 miesiąc od daty wydania;
  • kserokopie dokumentacji medycznej (historia choroby) umożliwiające ocenę stopnia niepełnosprawności.

Wniosek i dokumentację należy złożyć osobiście lub wysłać listem poleconym na adres Powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Wnioskodawca powiadamiany jest listownie o terminie posiedzenia składu orzekającego. Powiadomienie pojawia się wraz z wezwaniem do stawienia się w zespole zazwyczaj na 2 tygodnie przed terminem posiedzenia.

W przypadku, gdy osoba starająca się o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności nie może uczestniczyć w posiedzeniu składu orzekającego z powodu długotrwałej choroby (co jest udokumentowane odpowiednim zaświadczeniem lekarskim), badanie stanu zdrowia może być przeprowadzone w miejscu pobytu danej osoby. Trzeba we wniosku zaznaczyć, że przybycie na posiedzenie składu orzekającego nie jest możliwe.

Możliwa jest sytuacja, w której przewodniczący składu orzekającego uzna, że dokumentacja medyczna wystarczy do wydania orzeczenia. Dotyczy to osób przewlekle chorych lub przebywających w szpitalu, które mają ograniczoną możliwość poruszania się. Wówczas orzeczenie wydawane jest bez badania pacjenta.

 

Stopnie niepełnosprawności określane w orzeczeniach Powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności:

  • lekki stopień niepełnosprawności przyznawany jest osobie o naruszonej sprawności organizmu, która powoduje w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy (w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną), lub mającej ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, gdy ograniczenia te dają się niwelować za pomocą przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych i technicznych.
  • umiarkowany stopień niepełnosprawności przyznawany jest osobie z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolnej do pracy albo zdolnej do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającej czasowej albo częściowej pomocy innych osób.
  • znaczny stopień niepełnosprawności przyznawany jest osobie z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolnej do pracy albo zdolnej do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającej stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób, w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Niezdolność do samodzielnej egzystencji to naruszenie sprawności organizmu, które uniemożliwia danej osobie samodzielne zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych bez pomocy innych osób (samoobsługa, poruszanie się, komunikacja).

 Dzieci do 16. roku życia zalicza się - bez określania stopnia niepełnosprawności - do osób niepełnosprawnych, kiedy:

  • mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, a przewidywany czas, przez który będzie trwało naruszenie sprawności, przekroczy 12 miesięcy;
  • istnieje konieczność zapewnienia takim dzieciom całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.

 Dzieci o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności ubiegają się poprzez opiekuna prawnego.

 Zespoły powiatowe orzekają o stopniu niepełnosprawności na stałe lub na czas określony. Niepełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony, ale jest to okres nic dłuższy niż do ukończenia przez nie 16. roku życia.

Legitymację osoby niepełnosprawnej wydają powiatowe lub miejskie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności. Dokument ten przydaje się zainteresowanej osobie przy poświadczeniu praw do korzystania z ulgi.

 ********* 

Odwołanie

Jeśli zmieni się stan zdrowia osoby, która ma ważne orzeczenie, może ona wystąpić do powiatowego zespołu o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowego orzeczenia.

Gdy wnioskodawca nie zgadza się z orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji przez zespół powiatowy, to zwraca się z odpowiednim wnioskiem do orzekającego w drugiej instancji - wojewódzkiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Musi to zrobić w terminie 14 dni od daty otrzymania orzeczenia i za pośrednictwem zespołu powiatowego, który wydał sporne orzeczenie. Jeśli wnioskodawcy nie zadowala decyzja wojewódzkiego zespołu, odwołuje się (za pośrednictwem zespołu wojewódzkiego) do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Postępowanie sądowe w takich sprawach jest wolne od opłat.

 *********   *********  *********  *********  *********  *********  *********  *********  *********

Uprawnienia, ulgi

 

Publiczny transport zbiorowy - PKS i PKP

Osoby niepełnosprawne korzystające z przejazdów środkami transportu PKS i PKP uprawnione są do ulg. Aby mieć prawo do zniżki, należy mieć ze sobą dokumenty potwierdzające stopień niepełnosprawności. Od stopnia niepełnosprawności uzależniona jest wielkość zniżki.

Dokumentami poświadczającymi uprawnienia dzieci i młodzieży dotkniętych inwalidztwem lub niepełnosprawnych do korzystania z ulgi 78 proc. w środkach transportu PKS i PKP są:

pkt.1.

Dla dzieci i młodzieży uczęszczających do przedszkola, szkoły, szkoły wyższej albo ośrodka lub placówki o charakterze oświatowym:

  • legitymacja przedszkolna dla dziecka niepełnosprawnego,
  • legitymacja szkolna dla uczniów dotkniętych inwalidztwem lub niepełnosprawnych,
  • legitymacja szkolna lub studencka wraz z jednym z dokumentów wymienionych w pkt. 2.

pkt. 2.

Dla dzieci i młodzieży nieuczęszczających do przedszkola, szkoły, szkoły wyższej albo ośrodka lub placówki o charakterze oświatowym:

  • legitymacja osoby niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia, wystawiona przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności,
  • legitymacja osoby niepełnosprawnej wystawiona przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności,
  • wypis z treści orzeczenia KiZ, stwierdzający zaliczenie do jednej z grup inwalidów,
  • wypis z treści orzeczenia lekarza ZUS, stwierdzający częściową niezdolność do pracy,
  • całkowitą niezdolność do pracy albo całkowitą niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji.

Przy przejazdach do i z jednostek udzielających świadczeń zdrowotnych albo pomocy społecznej bądź organizujących turnusy rehabilitacyjne, wraz z jednym z dokumentów, o których mowa w pkt. 1 i 2 wymagane jest zaświadczenie (zawiadomienie, skierowanie) określające odpowiednio:

  • termin i miejsce badania, leczenia, konsultacji, zajęć rehabilitacyjnych, zajęć terapeutycznych albo pobytu w ośrodku wsparcia, domu pomocy społecznej lub na turnusie rehabilitacyjnym,
  • potwierdzenie stawienia się na badania, konsultacje, zajęcia rehabilitacyjne, zajęcia terapeutyczne.

Dokumentami poświadczającymi uprawnienie jednego z rodziców lub opiekuna dzieci i młodzieży niepełnosprawnej do korzystania z ulgi 78 proc. są:

  • dokumenty dziecka określone w pkt. 1 i 2 - jeśli przejazd jest odbywany z dzieckiem,
  • zaświadczenie wydane przez przedszkole, szkołę, szkoły wyższe lub placówkę oświatową lub opiekuńczo-wychowawczą (wzór zaświadczenia w rozporządzeniu) lub zaświadczenie wydane przez placówkę zdrowotną, udzielającą pomocy społecznej, organizującą turnusy rehabilitacyjne - jeżeli przejazd jest odbywany po dziecko lub po jego odwiezieniu.

Dokumentami poświadczającymi uprawnienia osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji do korzystania z ulg (49 proc. i 37 proc.) są:

  • wypis z treści orzeczenia KiZ o zaliczeniu do 1. grupy inwalidów,
  • wypis z treści orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej lub komisji lekarskiej MSWiA o zaliczeniu do 1. grupy inwalidów,
  • wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, stwierdzający całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji,
  • zaświadczenie ZUS stwierdzające zaliczenie wyrokiem sądu do 1. grupy inwalidów bądź uznanie niezdolności do samodzielnej egzystencji,
  • wypis z treści orzeczenia lekarza rzeczoznawcy KRUS stwierdzający niezdolność do samodzielnej egzystencji,
  • wypis z treści komisji lekarskiej KRUS stwierdzający niezdolność do samodzielnej egzystencji,
  • zaświadczenie KRUS stwierdzające zaliczenie wyrokiem sądu do 1. grupy inwalidów bądź uznanie niezdolności do samodzielnej egzystencji,
  • legitymacja emeryta-rencisty wojskowego z wpisem o zaliczeniu do 1. grupy inwalidów,
  • legitymacja emeryta-rencisty policyjnego z wpisem o zaliczeniu do 1. grupy inwalidów,
  • legitymacja osoby niepełnosprawnej stwierdzająca znaczny stopień niepełnosprawności wydana przez powiatowy zespół d/s orzekania do niepełnosprawności.

Dokumenty wymienione wyżej w pkt. 1 - 7 okazuje się wraz z dowodem osobistym  lub innym dokumentem potwierdzającym tożsamość.

Dokumentami poświadczającymi uprawnienia osób niewidomych niebędących osobami niezdolnymi do samodzielnej egzystencji są dokumenty wymienione w pkt. 1-10 z tym, że muszą one stwierdzać niezdolność do pracy, inwalidztwo albo niepełnosprawność z powodu stanu narządu wzroku.

Dokumentami potwierdzającymi uprawnienie do korzystania z ulgi 95 proc.  - przy przejazdach dla:

  • opiekuna lub przewodnika towarzyszącego w podróży osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji: - jeden z dokumentów z pkt. 1 - 10.
  • przewodnika lub opiekuna towarzyszącego osobie niewidomej lub dla psa przewodnika: - jeden z dokumentów z pkt. 1- 10 (dodatkowo potwierdzające inwalidztwo narządu wzroku)
  • dla emerytów i rencistów korzystających z dwóch przejazdów w ciągu roku z ulgą 37 proc. są zaświadczenia wydane przez związki emerytów i rencistów (jest ich wiele, często w zależności od wykonywanego zawodu) według załącznika zamieszczonego w rozporządzeniu wraz z dowodem osobistym.

Podstawa prawna: rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 25 października 2002 (Dz. U. Nr 179) w sprawie rodzajów dokumentów poświadczających uprawnienia do korzystania z ulgowych przejazdów publicznego transportu zbiorowego.

 ********* 

Parkowanie w pobliżu miejsca zamieszkania

Osoba niepełnosprawna posiadająca samochód i orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu obniżenia sprawności ruchowej, opiekun osoby niepełnosprawnej i posiadająca zaświadczenie o pobieraniu zasiłku pielęgnacyjnego wraz z zaświadczeniem, że niepełnosprawność wynika z obniżenia sprawności ruchowej - może wystąpić o wyznaczenie ogólnodostępnego, zastrzeżonego miejsca postojowego (parkingu) na „drodze wewnętrznej", np.:

  • na terenie osiedla, ulicy, placu osiedlowego - występuje się do zarządcy terenu, zgodnie z miejscem zamieszkania, np. administracji osiedla,
  • na drodze publicznej występuje się do Zarządu Dróg Miejskich.

Miejsca postojowe („koperty") na drogach zarządzanych przez Zarząd Dróg Miejskich są ogólnodostępne, nie znakuje się ich opisem numeru rejestracyjnego samochodu osoby uprawnionej do parkowania na „kopercie". Znaczy to, ¿e na wyznaczonej „kopercie" może zaparkować każda osoba niepełnosprawna do tego uprawniona. Miejsca te są oznaczone znakami poziomymi i pionowymi P-20, P-24, T-29.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908; z późn. zm.) rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393)

 ********* 

 Niedostosowanie się do niektórych znaków drogowych

Osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym kartą parkingową oraz kierujący pojazdem przewożący taką osobę, jak również pracownicy placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych placówek, mogą nie stosować się do niżej wymienionych znaków, pod warunkiem zachowania ostrożności:

  • „zakaz ruchu w obu kierunkach" - B-1,
  • „zakaz wjazdu pojazdów silnikowych, z wyjątkiem motocykli jednośladowych" - B-3,
  • „zakaz wjazdu autobusów" - B-3a,
  • „zakaz wjazdu motocykli" - B-4,
  • „zakaz wjazdu motorowerów" B-10,
  • „zakaz postoju" - B-35, dopuszczalny czas postoju dłuższy niż 1 minuta jest wskazany na znaku albo na umieszczonej pod nim tabliczce,
  • „zakaz postoju w dni nieparzyste" - B-37,
  • „zakaz postoju w dni parzyste" - B-38,
  • „strefa ograniczonego postoju" - B-39.

UWAGA: do wybranych znaków można nie stosować się tylko na podstawie karty parkingowej.

Podstawa prawna: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych ( Dz. U. Nr 170, poz. 1393)

Karta parkingowa upoważnia osoby niepełnosprawne o obniżonej sprawności ruchowej i przewożących ich opiekunów do niestosowania się do wymienionych znaków oraz parkowania samochodu w miejscach wyznaczonych dla kierowców niepełnosprawnych, tzw. „kopertach" oznaczonych znakami P-20, P-24, T-29.

Kartę parkingową wydaje się na podstawie jednego z dokumentów:

  • orzeczenia o zaliczeniu do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności,
  • orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy (również orzeczenia zaliczającego do II grupy inwalidzkiej),
  • orzeczenia o długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym wraz z uprawnieniem do zasiłku pielęgnacyjnego ( orzeczenia wydane do 31.12.1997 r.),
  • orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji(również orzeczenia zaliczającego do I grupy inwalidzkiej, orzeczenia o długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym wraz z uprawnieniem do zasiłku pielęgnacyjnego),
  • orzeczenia o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R lub N,
  • orzeczenia o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności wraz ze wskazaniem ograniczonej sprawności ruchowej,
  • orzeczenia równoważnego z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności (III grupa inwalidzka, orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy), w którym nie jest określona przyczyna niepełnosprawności - w tym przypadku trzeba jednak posiadać dodatkowo zaświadczenie lekarskie potwierdzające ograniczenie sprawności ruchowej.

Dokumenty potrzebne do otrzymania Karty parkingowej:

  • wniosek o wydanie karty parkingowej,
  • ważne orzeczenie o niepełnosprawności,
  • zaświadczenie lekarskie potwierdzające ograniczenie sprawności ruchowej, dot. pkt. 7,
  • aktualna fotografia wymiarach 3,5 x 4,5 cm bez nakrycia głowy,
  • dowód uiszczenia opłaty za wydanie karty w wysokości 25 zł.

Karta parkingowa powinna być umieszczona za przednią szybą pojazdu samochodowego w sposób umożliwiający odczytanie jej pierwszej strony. Kartę można uzyskać w MOPR Konin, ul. Przyjaźni 5, pok. 15 wejście B; tel. 063 242-62-32lub 063 249-96-22.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r.: Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908; z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wzoru kart parkingowych dla osób niepełnosprawnych i placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją tych osób (Dz. U. Nr 67, poz. 616)

 ********* 

Abonament radiowo-telewizyjny

Zwolnienie z opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przysługuje:

1.     osobom, co do których orzeczono o:

  • zaliczeniu do I grupy inwalidów lub
  • całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.) lub
  • znacznym stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.) lub
  • trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm.), którym przysługuje zasiłek pielęgnacyjny;

2.     osoby, które ukończyły 75 lat;

3.     osoby, które otrzymują świadczenie pielęgnacyjne z właściwego organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej lub rentę socjalną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub innego organu emerytalno-rentowego;

4.     osoby niesłyszące, u których stwierdzono całkowitą głuchotę lub obustronne upośledzenie słuchu (mierzone na częstotliwości 2.000 Hz o natężeniu od 80 dB);

5.     osoby niewidome, których ostrość wzroku nie przekracza 15 %.

Zwolnienia te nie przysługują osobom, które pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z co najmniej dwiema osobami, które ukończyły 26 rok życia, niespełniającymi warunków do uzyskania tych zwolnień.

Aby uzyskać zwolnienie, należy w urzędzie pocztowym (właściwym dla miejsca stałego pobytu) przedstawić odpowiednie dokumenty. Zwolnienie od opłaty następuje od początku następnego miesiąca po miesiącu, w którym przedstawiono odpowiednie dokumenty.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728; z późn. zm.)

 

Konin - komunikacja miejska

Osoby ustawowo uprawnione do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej w Koninie:

  • uczniowie realizujący obowiązek szkolny w szkołach specjalnych oraz ich opiekunowie w przejazdach z miejsca zamieszkania do szkoły,
  • inwalidzi wojenni i wojskowi,
  • opiekunowie towarzyszący inwalidom wojennym i wojskowym zaliczanym do I grupy
  • inwalidztwa ( całkowicie niezdolni do pracy oraz samodzielnej egzystencji)

Osoby uprawnione do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej w Koninie na liniach dziennych:

  • osoby niepełnosprawne o ustalonym znacznym stopniu niepełnosprawności oraz opiekunowie towarzyszący im w trakcie podróży,
  • niewidomi, ociemniali oraz opiekunowie towarzyszący im w trakcie podróży,
  • uczniowie szkół specjalnych, dzieci uczęszczające do przedszkoli specjalnych, integracyjnych, placówek opiekuńczo-wychowawczych, ośrodków terapii zajęciowej, ośrodka rehabilitacji, zakładu opieki zdrowotnej, domu pomocy społecznej, ośrodka wsparcia, poradni psychologiczno-zawodowej - uprawnienie to dotyczy wyłącznie przejazdu z miejsca zamieszkania do w/w ośrodków i z powrotem,
  • rodzice i opiekunowie dzieci przy przejazdach na trasie z miejsca zamieszkania do placówek wymienionych wyżej i z powrotem,
  • dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia wymagające stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz opiekun towarzyszący im w trakcie podróży.

 Osoby uprawnione do korzystania z biletów ulgowych w przejazdach środkami komunikacji miejskiej w Koninie na liniach dziennych:

  • dzieci i młodzież niepełnosprawna zaliczana do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności do ukończenia 18 roku życia,
  • emeryci i renciści niepozostający w stosunku pracy lub pozostający w stosunku pracy niepowodującym zawieszenie prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych oraz współmałżonkowie, na których emeryt lub rencista otrzymuje zasiłek rodzinny.

Podstawa prawna: Uchwała Rady Miasta Konina nr 566 z dnia 30.11.2005r. w sprawie ustalenia opłaty za przewozy osób i bagażu ręcznego lokalnym transportem zbiorowym, świadczonym przez Miejski Zakład Komunikacji w Koninie oraz określenie uprawnień do bezpłatnych i ulgowych przejazdów.

 ********* 

Inne

Ulgowe bilety do muzeów. Muzea państwowe mają obowiązek wprowadzenia opłat ulgowych dla: osób niepełnosprawnych oraz ich opiekunów, dla rencistów, emerytów, nauczycieli wszystkich rodzajów szkół, studentów i uczniów. Opłata ulgowa za wstęp do muzeum przysługuje za okazaniem stosownych dokumentów.

Opłaty paszportowe. Osoby niepełnosprawne mogą liczyć na ulgę w opłacie, gdy starają się o paszport. Osoby niepełnosprawne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku, a także małżonkowie tych osób, pozostający na ich wyłącznym utrzymaniu oraz osoby korzystające z pomocy społecznej w formie zasiłków stałych mogą skorzystać z ulgowej opłaty w wysokości 50% stawki opłaty paszportowej.

Pomoc w sądzie. Osobę niepełnosprawną, która nie jest w stanie wykonywać niektórych czynności samodzielnie w sądzie może zastąpić inny uprawniony podmiot. Zgodnie z art. 61 § 1 K.P.C. są to organizacje uprawnione przez ministra sprawiedliwości do działania przed sądem w imieniu lub na rzecz obywateli.

Dodatek mieszkaniowy. Normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, a w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, która uprawnia do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy powiększa się o 15 m (zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych), jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga mieszkania w oddzielnym pokoju.

Podatek dochodowy.

Osoba niepełnosprawna lub mająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną oprócz ulg podatkowych o charakterze powszechnym może odliczyć niektóre wydatki od dochodu podlegającego opodatkowaniu:

1.     wydatki poniesione na:

  • adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  • przystosowanie pojazdów mechanicznych dla potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  • zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
  • zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności - wysokość faktycznie poniesionych wydatków.

2.     odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym oraz pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, w zakładzie rehabilitacji leczniczej, w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne - wysokość faktycznie poniesionych wydatków,

3.     wydatki związane z opłacaniem przez osoby niewidome I lub II grupy inwalidztwa przewodników oraz z korzystaniem przez te osoby z psa przewodnika - wydatki w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280,- zł .,

4.     wydatki poniesione na opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczanych do I grupy inwalidztwa, opłacanie tłumacza migowego- wysokość faktycznie poniesionych wydatków,

5.     Kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia - wysokość faktycznie poniesionych wydatków,

6.     wydatki poniesione na zakup leków, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki ( stale lub czasowo) - w wysokości stanowiącej nadwyżkę poniesionych wydatków w danym miesiącu ponad kwotę 100 zł.

7.     wydatki związane z odpłatnym, koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

  • osoby niepełnosprawnej karetką transportu sanitarnego,
  • osoby niepełnosprawnej, zaliczanej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu - wysokość faktycznie poniesionych wydatków,

8.     wydatki związane z używaniem samochodu osobowego, stanowiącego własność. Współwłasność osoby niepełnosprawnej zaliczanej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczaną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem, na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne wydatki w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280,- zł,

9.     wydatki poniesione na odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem na:

  • turnusie rehabilitacyjnym,
  • leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, w zakładzie rehabilitacji leczniczej, w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno- opiekuńczych,
  • na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia - wysokość faktycznie poniesionych wydatków.

Warunkiem skorzystania z powyższych odliczeń jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek, orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (znacznego, umiarkowanego, lekkiego) lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy albo rentę szkoleniową, bądź orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia.

zebrała Magdalena Kujawa - redaktor portalu inFIO

 

 


Galeria